آرامشی ملیح در گوشه چشمانم..
مانند بارانی بروی شیروانی..
اما…
ناودان ندارد..!!
غصه هایم درون سینه ام به چاه میروند.
آنقدرها هم..
روی وقار من حساب نکن…
قطب زمین هم که باشم..
تورا که میبینم..
یخ هایم آب می شود…
میخواهم راحت باشم…
بی جسارت و بی خجالت..
در جواب چه خبرها؟
چشمانم را ببندم و بگویم..
ناخوشی…………..
گاه آنقدر تنهایم که اسم کوچکم هم از یادم میرود…
بس که صدایم نمیزنند…
دلم پر است…
پر پر ..
آنقدر که گاهی اضافه اش از چشمانم می چکد…
+ نوشته شده در شنبه سی ام دی ۱۳۹۱ ساعت 19:32 توسط ♥♥♥طناز♥♥♥
|


سلام عزیزانم